Stadion der Freundschaft, czyli Stadion Przyjaźni, jest areną na której swe mecze rozgrywa FC Energie Cottbus.
Liczby:
Pojemność całkowita: 22.746
Zadaszone miejsca siedzące: 9.102
Zadaszone miejsca stojące: 6.078
Niezadaszone miejsca stojące: 7.411
Strefa dla gości: 2 420
Kasy są otwierane około 1,5 godziny przed meczem. W przypadku większych, ważniejszych spotkań może mieć to miejsce nawet na 3 godziny przed pierwszym gwizdkiem.
Ciekawostki:
Blok I - miejsca stojące dla najzagorzalszych kibiców
Bloki N, O - miejsca dla kibiców gości (z osobnym wejściem)
Inwalidzi - miejsce dla poszkodowanych znajduje się na dolnym balkonie wschodniej trybuny. Znajduje się tu 50 miejsc dla wózków inwalidzkich, a także 54 miejsca dla niepełnosprawnych o innych pokrzywdzeniach. Kibice gości i gospodarzy znajdują się tu razem.
Dojazdy
Pociągiem - pod dworcem w Cottbus można bez problemów złapać taksówkę lub autobus na stadion. Można także udać się pieszo, co zajmuje około 10 minut. Nale ży wówczas iść ulicą Vetschauer aż do Stadtring, którą trafi się już prosto na stadion.
Samochodem - z kierunku Polski. Zjazdem Cottbus-Süd (Cottbus - północny) opuścić A15 i drogą B97 poprzez ulice Madlower Hauptstraße oraz Dresdner Straße, aż do skrzyżowania z drogą Stadtring, w którą należy skręcić. Parking znajduje się za skrzyżowaniem z B115.
Mapa
Historia
Pierwsze wzmianki o planach budowy pojawiły się już w roku 1923 w lokalnej gazecie Cottbuser Anzeiger. Potrzeba było jednak 2 lat, nim pomysł zaczął się urzeczywistniać. Ostatecznie budowa stadionu została połączona z tworzeniem kąpieliska. W tym czasie budową zajmowali się przede wszystkim bezrobotni.
W tej samej gazecie, w maju 1926 pojawił się plan rozłożenia boisk, bierzni wyłożonej popiołem, wałem dla kibiców itp. Potrzeba było jednak kolejnych 4 lat, aż na wiosnę 1930 mogło dojść do poświęcenia obiektu.
Od tego czasu wszystko szło już błyskawicznie. Lokalna gazeta mogła reportować o kolejnych rozbudowaniach i ulepszeniach. Tak jak w sierpniu 1930, kiedy informowano o zmianach, nowej przebieralni, natryskach, pomieszczeniach sanitarnych i biurowych. 22. Września ukazało się specjalne wydanie Cottbuser Anzeiger poświęcone stadionowi w Cottbus.
Numer ten opisywał uroczystość poświęcenia, podczas której 1500 osób zaangażowanych w organizację, przygotowało imprezę szacowaną na 5000 widzów. Wszystko rozpoczął mecz, między drużynami młodzieżowymi z Brandenburgii i Fussballverein 1898, zakończony wynikiem 2:1.
W roku 1950, w związku z sytuacją polityczną NRD, zarząd miasta zmienił nazwę obiektu na Stadion der Freunschaft (Stadion Przyjaźni). W obiegu jednak nazwa zaistniała dopiero pod koniec lat 70. Po "Stadion der Eisenbahner" (Stadionie Kolejarza), Max - Reimann - Stadion, stał się, mogący pomieścić 15 000 widzów, Stadion Przyjaźni nowym domem dla BSG Energie Cottbus. Pomimo ogromnego wsparcia (ponad 17 000 fanów), musiało Energie spaść z DDR - Oberliga i w następnych latach jawiła się jako "pośrednik" - dla Ligi za dobry, dla Oberligi za słaby.
Mimo tego rozpoczęła się w 1983 roku przebudowa sektorów stojących tak, że nowy stadion mógł pomieścić 18 000 kibiców. Po zakończeniu wszystkich remontów w roku 1988 mogła nowa, budząca lęk u przeciwników trybuna zostać oddana do użytku. Przed nią właśnie przetrzepywano kolejne drużyny, a samo Energie utrzymało się przez kolejne 3 lata w Oberlidze. Był to czas niezwykle emocjonujących meczów u siebie. Ponad 11 000 kibiców przychodziło w 1989 roku na, nazywaną "najpiękniejszym stadionem NRD", arenę, co stawiało ten obiekt na 3 miejscu w NRD pod względem liczby widzów. Dwa wydarzenia z tamtego okresu wzlotu do dziś poruszają kibiców. Jednym jest historia reflektorów, które wówczas miały zostać zamontowane. Już miały być gotowe maszty oddane do użytku, po czym jednak zostały przetransportowane do Brandenburgi, która się zakwalifikowała do Pucharu UEFA. Drugim wydarzeniem jest natomiast plan budowy stadiony, który mógłby pomieścić 30 000 widzów, a który jednak legł w gruzach po przemianach ustrojowych. Teren, na którym znajduje się stadion należy od 1993 roku do władz miasta. Od 1995 trwały kolejne przemiany stadionu. Brandenburskie ministerstwo kształcenia, młodzieży i sportu wciągnęło, leżący na terenie chronionego Eliaspark, obiekt sportowy, w plan rozwoju i przejęła lwią część "kosztów uzdrowienia" w wysokości 4,2 mln Marek. Za tą sumę zostały między innymi budynki funkcjonalne, względnie kontrakty odnowione, został stworzony tzw. "Łącznik" będący między szatnią a halą itd.
Po dojściu do półfinału Pucharu DFB przez Energie Cottbus w 1997 roku doczekał się Stadion Przyjaźnie kolejnych zmian. Wybudowano saunę i basen relaksujący dla zawodników oraz system oświetlenia o mocy 18 000 Luxów.
Po awansie do 2. Bundesligi potrzebne było dostosowanie stadionu do norm DFB (Niemiecki związek piłki nożnej). Tak oto wzmocniono trawersy, wybudowano tunel teleskopowy, odnowiono płot oraz zainstalowano urządzenie do transmisji wideo. W kwietniu 1998 zmodernizowano stadion budową wyświetlacza znajdującego się na północnym łuku.
Największy projekt budowy został zrealizowany w sezonie 2003/2004 przez Lausitz. Wybudowano dwustopniową, wschodnią trybunę. Dokładnie 2 760 miejsc siedzących w górnym i 4 500 w dolnym balkonie oraz 50 miejsc dla wózków inwalidzkich zostało zadaszone. W związku z powstaniem nowego mostu nad pobliską rzeką został stworzony kolejny dojazd.
Po utrzymaniu się w 1. Bundeslidze w sezonie 2006/2007 wybudowana została tak zwana Ściana Północna(Nordwand). Całość zbudowana ze stalowych elementów daje miejsca dla 8000 kibiców. 6000 z tych miejsc jest zadaszone. Dawne miejsca stojące(4405) w trybunie wschodniej zostały przemienione na miejsca siedzące(2200).
W planach jest już Ściana Południowa(Sudwand)
Zdjęcie ze strony http://www.stussyswelt.de/
|
|
|
| 
29.08.2010 13:30
Schüco-Arena
2:1 |
| |
| 
13.09.2010 20:15
Stadion der Freundschaft
-:- |
| |
|
